Geceler kaçıp gider günlerin ardından. Bir korku ile kalır yaşlı adam orada, yaşlarıyla. Bu karanlığın son kahramanı ortaya çıktığı an, bir başka gerçeğin kapısı açılır ardından. Ve güzellik orada kalakalır, nedir ki güzellik sonunda?
Eldeki bir hayat, daldaki bir çoğundan daha mı iyi? Oysa bu hayat, herkesin birbirini izlediği bir fanus değil mi? Çocuklar kalmış sadece, buz gibi gerçeklere dokunup da kahkahalar atabilen. Uzaklardaki altın topraklara ayak basmak, alışmak için cesur nakaratlar tekrarlamak, o tanıdık mücadeleden vazgeçip kendini bu tuhaf şimdiye bırakmak varken, nedendir bu inatçılık sonunda?
Götürebileceğin herşeyi al yanına, gideceğiz elbet kalınmıyorsa…
Durmaya başlayacak durağa yaklaştığında, ve durmaya doğru ilerleyecek yolcularını aldığında…
Nedir ki yaşamak sonunda?

Şarkı: Ben Kweller – In Other Words

Resim: Forfeit on deviantart

« İstanbul (Not Constantinople) Sevgili Hatıralar »

---

Beğendiyseniz takip edin ve paylaşın!

---