Bir hayalle başlıyor her şey. Sonra peşi sıra dökülüveriyor içinden bir çoğu…
İlk gelen bir provokatörün o en galeyana getiren kelimesini döküyor ağzından: YARIN

Sonra, yarının elele düşlerini, ertesi gün izliyor… Sonraki hafta, sonraki ay, önümüzdeki yıl… Sonra daha da uzuyor hayal aralığı, gözler kapanınca yaşanıyor gelecek, şimdiden yaşanıyor… Şimdiden yaşlanıyor elindeki bir başka el, bir verandada yanyana oturmuş iki ak saçlı insana dönüşüyor gelecek… Mutlulukla hala birbirini izleyen, önündeki yeşil çimenlerde kendilerinden olan parçaları gözleyen iki aşk sarhoşu…

Ve birden bugüne dönünce,  çalması gereken telefon çalmayınca, duyulması beklenen ses duyulmayınca, tutmak için sabırsızlanılan el başka temas alanlarındaysa…
İşte o zaman, yıkılan hayaller değil aslında…
Yıkılan o verandalı ev…
Ölen, o hayali resimde oynayan çocuklar…
Biten, aslında hiç başlama şansını bulamayan sarhoşluk…
Ve şimdi, zehirli yılanın dişleri gibi girince tenine, içindeki zehir tüm vücuduna yağdırıyor emri…
İçinde geleceğinin yığıntıları, sesinin tonuna bir akort çekip, tüm umutsuzluğunu gizleyerek, dalga geçerek, küfrederek belki… Söylemeye başlıyorsun:

I’ll kill her, I’ll kill her
She stole my future, she broke my dream
I’ll kill her, I’ll kill her
She stole my future when she took you away

Şarkı: Soko – I’ll Kill Her

Soko